ابسورد در تئاتر

تئاتر ابسورد تئاتری بی‌کرانه و بی‌مرز است و برخلاف نظر ارسطو در آن «تقلید از کنش بشری» و به ویژه تعیین حد و مرز این تقلید جایی ندارد. تئاتر ابسورد نه چون حد و منطق و کرانه، که چون کویر است . پشت هر تپۀ شنی کرانه‌ای نو وجود دارد و تعداد بی‌شمار تپه‌های شنی یعنی همان بی کرانگی. «انتها»یی در کار نیست و هر کس که این کویر را طی می‌کند، مجبور است بی‌هدف و حتی بی‌جهت به پیش برود. تغییر معنا هیچ معنایی ندارد. تئاتر ابسورد مواجهه‌ای دوقطبی است. انسان در تئاتر ابسورد شیزوفرن است . عطش او برای درک جهان جز بی‌معنایی چیزی به همراه ندارد. پس منطق وجودی و منطق زنده بودن او جز تکه‌پارگی نخواهد بود.