شعر زمان ما 22: احمدرضا احمدی

درباره‌ی کتاب

در آن جزر و مد دریا

لکه‌های مهتاب

به قلاب ماهیگیران

پناه می‌آوردند

در آن آسمان آبی

دریچه‌هایی از غم

به سوی ما باز می‌شد.

دانسته بودیم

آسمان‌های آبی

در غروب آدینه‌ها

فرو می‌ریزد

و ما باید

نشانی خود را در تنهایی

بیابیم

چنان

با ماهیان و کشتی‌ها

آمیخته بودیم

که نام خشکی را فراموش

کرده بودیم

این بود

که در زیر آسمان آبی

ایستادیم

از سر

کلاه برگرفتیم

گفتیم: ما را تنها بگذارید

ما محتاج صبر و شکیبایی

هستیم.